Van wielrenner naar marathonloper: hoe Tom Dumoulin een nieuw doel vond

Tom Dumoulin liep zondag 1 november de marathon van New York in 2 uur, 27 minuten en 12 seconden. Daarmee was hij ruim twee minuten sneller dan bij zijn debuut in Amsterdam, een jaar eerder, meldde Domestique. Voor een oud-wielrenner van 35 die nooit als loper is opgeleid, is dat een opvallende tijd. Interessanter dan de tijd zelf is de weg ernaartoe. Want Dumoulin stopte in 2022 met wielrennen omdat hij de motivatie kwijt was, en vond die terug in een sport waar hij helemaal opnieuw moest beginnen.

Van Girowinnaar naar beginnende hardloper

Wie Dumoulin alleen van het fietsen kent, kent hem van 2017. Dat jaar won hij de Ronde van Italië en werd hij wereldkampioen tijdrijden. Daarna liep het minder soepel. Begin 2021 stapte hij tijdelijk uit het peloton om na te denken over zijn toekomst. Hij kwam terug en pakte dat jaar nog zilver in de tijdrit op de Olympische Spelen van Tokio, maar in augustus 2022 hield hij er definitief mee op, op zijn 31e. Over wat hij financieel aan die loopbaan overhield, schreven we eerder in ons stuk over het vermogen van Tom Dumoulin.

Na zijn afscheid bleef hij dicht bij de sport. Hij werd analist bij de NOS en is sinds dit jaar koersdirecteur van de Amstel Gold Race. Maar het hardlopen is het deel dat hij voor zichzelf doet. En daar is hij, zo blijkt uit zijn uitslagen, stap voor stap beter in geworden.

Zo bouwde Dumoulin zijn looptijden op

Wie zijn uitslagen naast elkaar zet, ziet geen plotselinge sprong maar een rustige opbouw over drie jaar.

• 2023, Mizuno halve marathon in Amsterdam, 1:10:04 (volgens BikeRadar)
• Januari 2025, halve marathon van Egmond, 1:08:45, dertigste plaats (volgens de NOS)
• Oktober 2025, marathon van Amsterdam, zijn debuut, iets meer dan 2:29 (bronnen noemen 2:29:21 en 2:29:24)
• November 2026, marathon van New York, 2:27:12

Wat opvalt, is hoeveel tijd hij nam. Na de halve marathon van Egmond in januari 2025 zei hij tegen de NOS dat hij nog geen marathon wilde lopen zonder goede voorbereiding. Zijn conditie was goed, maar zijn pezen en spieren moesten nog wennen aan het lopen. Voor een fatsoenlijke marathon dacht hij vier tot vijf keer per week te moeten trainen, en dat lukte toen nog niet zonder blessures. Pas negen maanden later stond hij aan de start in Amsterdam.

Wat hij in New York anders deed

Dat debuut in Amsterdam was geen feestje. Hij liep de eerste helft in ongeveer 1:09 en de tweede in 1:20, vertelde hij aan BikeRadar. Halverwege voelde hij zijn spieren verkrampen, hij moest een paar keer stoppen en vreesde even dat hij de finish niet zou halen. Zijn eigen conclusie was nuchter. Hij was veel te snel gestart, en hij had niet genoeg kilometers in de benen. Hij had tot 34 kilometer in rustig tempo getraind en kwam daarna stil te staan. Toch haalde hij zijn doel, onder de 2:30.

In New York pakte hij het beter aan. Volgens Velo deelde hij zijn krachten verstandiger in. Precieze tussentijden zijn niet gepubliceerd, en over zijn training voor New York heeft hij weinig gezegd. Maar de uitkomst spreekt voor zich. Hij liep ruim twee minuten sneller dan bij zijn debuut. Op Instagram schreef hij na afloop dat hij van elke minuut had genoten.

Wat je leert van zijn nieuwe doel

Het verhaal van Dumoulin is meer dan een sportanekdote. Het laat zien hoe je na een loopbaan, of na elke grote verandering, een nieuw doel kunt vinden zonder in dezelfde valkuil te stappen. Een paar dingen springen eruit.

Ten eerste begon hij klein. Geen marathon als eerste wedstrijd, maar halve marathons, jaren eerder. Hij liep in die tijd op gevoel, zonder schema. Dat maakte het lopen weer leuk, en juist plezier was wat hem bij het fietsen ontbrak.

Ten tweede nam hij zijn lichaam serieus. Een topsporter met een sterk hart kan zich makkelijk overschatten. Dumoulin wist dat zijn conditie voorliep op zijn pezen en wachtte met de marathon tot hij vaker kon trainen zonder blessures. Dat geldt voor iedereen die iets nieuws oppakt met ervaring uit een ander vak. Wat je meeneemt, helpt, maar het vervangt de basis niet.

Ten derde leerde hij van een tegenvaller. Te snel starten is de klassieke fout van wie vol enthousiasme aan iets nieuws begint. Hij gaf het meteen toe en paste het een jaar later aan. Dat is misschien wel het belangrijkste. Een eerste poging hoeft niet te lukken om nuttig te zijn.

Dumoulin zei na Egmond tegen de NOS: “Ik heb aanleg voor afzien, denk ik.” Dat hij die aanleg in een nieuwe sport kwijt kan, is mooi. Maar zijn uitslagen laten zien dat het afzien niet het geheim is. Het geheim is het geduld daaromheen. Wie zelf een nieuw doel zoekt, vindt meer ideeën in onze voorbeelden van persoonlijke doelen.